Generatywna sztuczna inteligencja może obniżać koszty reklamy, a jednocześnie utrudniać planowanie budżetu pełnometrażowego filmu. Podczas Taiwan Creative Content Fest w Tajpej Kim Kwang-jib ze Studio Meta-K wskazał dwa źródła ryzyka: ceny narzędzi i liczbę kolejnych poprawek. Jego ostrzeżenie dotyczyło określonego sposobu produkcji, a nie dowodu, że każdy film z AI będzie droższy od filmu kręconego na taśmie.
Rachunek za tokeny to część budżetu
Według Kima używanie najdroższych komercyjnych narzędzi przy 100-minutowym filmie może oznaczać rachunek za tokeny przekraczający 500 mln wonów południowokoreańskich. Nie jest to podana przez niego cena ukończenia całego filmu. Rozmówca przedstawił też hipotetyczny scenariusz dziesięciokrotnego podniesienia opłat: taki wydatek urósłby wtedy do 5 mld wonów. Warunkowego przykładu nie należy odczytywać jako ogłoszonej podwyżki dostawców AI.
Znaczenie tej kwoty zależy od skali produkcji. Kim zestawił ją z budżetami rzędu 3–5 mld wonów, przy których powstają azjatyckie filmy łączące zdjęcia aktorskie i efekty wizualne. Dla takiego przedsięwzięcia sam rachunek za narzędzia mógłby stać się istotnym obciążeniem. Duża hollywoodzka produkcja ma inną strukturę wydatków i większy margines. Rozmówca nie przedstawiał jednak porównania audytowanych kosztorysów obu rynków.
Dziesięć uwag naraz albo dziesięć płatnych podejść
Najbardziej praktyczny przykład Kima dotyczył sposobu przekazywania korekt. Jeżeli klient przesyła dziesięć zmian jednocześnie, studio może uwzględnić je w jednej kolejnej generacji. Jeżeli te same uwagi spływają osobno przez dziesięć dni, wykonuje dziesięć podejść i za każde płaci. W jego ocenie końcowy koszt zależy więc także od organizacji pracy, a nie wyłącznie od ceny pojedynczego wygenerowanego fragmentu.
Stąd porównanie do taśmy 35 mm. Kim przypomniał, że koszt materiału filmowego zachęcał do dokładnego przygotowania ujęcia przed uruchomieniem kamery. Rejestracja cyfrowa zmieniła tę kalkulację, a płatne generowanie ponownie wiąże kolejne wersje z rachunkiem. Jego wniosek dotyczy znaczenia preprodukcji i uzgadniania zmian. Nie oznacza, że opłaty za tokeny działają identycznie jak wszystkie koszty dawnego planu zdjęciowego.
„Raphael” pokazuje skalę pracy przy długim metrażu
Drugim uczestnikiem panelu był Lee Sang-wook, kierujący AI Content Lab w MBC C&I. Opisał 139-minutowy film „Raphael”, przygotowywany przez około rok i cztery miesiące. Jak relacjonował, nad pojedynczym ujęciem pracowało czasem około dziesięciu artystów przez cały dzień. Taki przykład pokazuje, dlaczego szybkość wygenerowania krótkiego klipu nie mówi jeszcze, ile potrwa ukończenie filmu.
Według Lee dodatkową trudność stanowi tempo zmian narzędzi: nowe rozwiązania i aktualizacje pojawiają się co tydzień. W czasie długiej produkcji zespół musi zatem pracować przy zmieniających się możliwościach technologii. „Raphael” ma wejść do koreańskich kin 25 listopada. Lee wskazywał, że zależało mu na bezpośrednim spotkaniu z widownią i rozwijaniu własnych projektów, zamiast ograniczać studia AI do wykonywania zleceń dla innych firm.
W reklamie rachunek może wyglądać inaczej
Kim przywołał reklamę Pizza Hut, której realizacja miała kosztować około 2 mld wonów i zająć osiem miesięcy. Przygotowana wewnętrznie przez Studio Meta-K wersja kosztowała według niego około 30 mln wonów i powstała w dwa tygodnie. To przykład podany przez przedstawiciela firmy, a nie niezależnie zweryfikowany test dwóch identycznych procesów produkcyjnych. Pokazuje jednak, na jakich porównaniach opiera on przekonanie o oszczędnościach w reklamie.
Przenoszenie tego wyniku wprost na fabułę byłoby uproszczeniem. Kim proponuje model hybrydowy, w którym sztuczna inteligencja pomaga tworzyć rozbudowane sceny, a aktorzy nadal występują w zbliżeniach. Jako przykład zastosowania wymienił scenę z ponad pięciuset statystami, wymagającą kostiumów, fryzur i charakteryzacji. Studio Meta-K wykorzystuje też AI przy scenach wojennych do programu „History Special” nadawcy KBS.
Więcej pracy przed zdjęciami zamiast poprawek na końcu
Studio testuje również odwrócenie kolejności prac: najpierw chce przygotować pełną wersję filmu z AI, a następnie nakręcić aktorsko fragmenty, które nie spełniają oczekiwań. Kim oceniał, że obecnie przy takiej koncepcji nawet połowa 100-minutowego materiału mogłaby wymagać ponownej realizacji. To opis rozwijanego podejścia i szacunek rozmówcy, a nie obietnica uzyskania gotowego filmu bez planu zdjęciowego.
Uczestnicy różnili się również podejściem do bezpłatnych modeli otwartych. Studio Meta-K stosuje je przy łatwiejszych ujęciach jednego z projektów animowanych, pozostawiając narzędzia komercyjne dla trudniejszych fragmentów. Lee mówił natomiast o ostrożności MBC C&I wobec pochodzenia danych treningowych. Sama możliwość uruchomienia modelu bez opłaty licencyjnej nie rozwiązuje więc wszystkich problemów związanych z jego wykorzystaniem w dystrybucji komercyjnej.
W ocenie Lee wyzwaniem jest także przygotowanie materiału do wymogów platform streamingowych. Zwracał uwagę na techniczną kontrolę plików oraz wymagania dotyczące między innymi przepływności i kolorów. Panel nie sprowadzał się zatem do dyskusji o cenie generatora. Obejmował również pracę artystów, utrzymanie spójności scen i dostarczenie materiału w formie, którą zaakceptuje odbiorca produkcji.